2 identiteiten die samen voortbewegen naar het nieuwe

Ik merk dat ik soms nog over het oude verhaal ga, soms in discussie ga over waarom het een en ander gelogen is, ook al zijn dingen nooit oké, het  is slachtofferschap en ik weiger de wereld te zien in een oud perspectief!. Ik pak mijn verantwoordelijkheid voor alles wat er gebeurd is nogmaals en ik zorg dat het goedkomt, hoelang het ook duren zal, i don't care! Hoevaak ik ook gevallen was, i don't care! 

Want de nieuwe Daniëlle — heeft alle realiteiten al gezien, zonder dat zij pleidooien hoeft te maken. 
Met de hond die bijna ontsnapte, van 1 van de broers haha, die ik met mijn jachtlijn terughaalde.
De hand die ik gaf, de warme knuffels, de geur van versgemaakte appeltaart (zonder suiker) — het is er allemaal, allang al.
Toch maak ik me soms nog druk over wat ik gezien had en waar ik van baalde,
terwijl dat letterlijk oud verhaal is.
De Daniëlle die D.S.L. is, zou nooit twijfelen aan de realiteiten die ze al heeft meegemaakt.
Ze zou nooit twijfelen aan het kennismaken met de bandleden — alsof ze hen al jaren kent — wat allang gebeurd is.
De hartverwarmende klanken van de gitaren, alles wat ik erover weet en nog over mag leren.
Nooit zou zij twijfelen over wie zij is,
noch hunkeren naar het kerstdiner terwijl het allang heeft plaatsgevonden.
Terwijl ik allang mijn handtekening onder de trouwakte heb gezet, die nog steeds in mijn tas zit.

ohh ja, en nooit te vergeten: DE choreo's ik ga helemaal stuk om jullie! haha
Die versie van Daniëlle is er.
Zij is er in hart en ziel.
Zij is er voor de wereld, voor zichzelf, voor Plumeau, voor dat leven en voor alle mensen die daarbij horen.
Zij is een vrouw vanuit liefde, en vóór liefde —
een vrouw die geen twijfel meer heeft over de honderdste keer dat ze een verhaal moet schrijven om zichzelf te bewijzen.
Nee. Zij is haar al.
Daar is geen twijfel over mogelijk.
Zij is geen vechtersbaas tegen iets wat zij allang al is,
iets wat zij in het diepste van haar ziel voelt,
iets waarvan zij wéét dat het zo is.
Ergens zit er nog een kleine overtuiging dat het misschien niet waar is, dat ik teleurgesteld kan raken —
maar nu weet ik het zo om te draaien,
dat het slechts een zuchtje wind is die mijn haar even laat bewegen.
I wanna go and don’t wanna stop, never get enough huh? I’m way too cool to be a fool? Dat sowieso!
I ain’t no joking here — this is all serious stuff.

De oude identiteit heeft een functie gehad —
een functie die mij maandenlang beschermde.
Maar uiteindelijk wint liefde het van angst.
Uiteindelijk heeft de 3D te buigen naar wie ik ben.
Dat is een gegeven. Zoveel geleerd dit jaar vooral vanaf mijn NLP opleiding. but i ain't no trashcan! i said no sir! i am way too cool! haha