Perfectly imperfect: van afwijzing naar volwassenheid

Waarom dit volwassen is? Omdat je je eigen wonden dan accepteert. Niemand is perfect en ik was en ben dat ook niet, dit is ook een mooie aanvulling op de niemand is perfect blog en misschien zullen er ook delen in zitten die in een andere blog ook terugkomen maar wat is daar erg aan?. Ik ga niet zeggen nu dat ik wel perfect ben want dat ben ik nooit maar own je eigen shit. Vanuit een afwijzing naar dit deel, dit stuk, wijs je het stuk in jezelf af wat juist erkenning moet krijgen en dat is volwassen zijn en toon je moed.
Vanuit een ‘’defect of een ongezonde manier’’ van leven komt bewustwording naar iets dat wel volwassen is.
Vanuit ik wil dit zo graag anders doen want ik voel mij defect naar: ik leef mijn mooiste leven met mijn imperfecties en de wonden die ik had opgelopen en vanuit daar reageerde.
Ik heb ze wel mooi aangekeken en stuk voor stuk geheeld. Dat vergt pas volwassenheid en moed. De meeste mensen vinden dit stuk echt het allerergste van zichzelf.
Ik ben onvolwassen en ongezond geweest. Ik weet niet wat ik met dit deel moet doen dus doe ik X W Z om dit niet te voelen.
Dat kan. Maar je gaat daar geen geluk in jezelf mee vinden want je zegt dan eigenlijk: ik mag er niet volledig zijn, ik heb verkeerd gehandeld maar ik kan deze pijn niet aan om die aan te kijken. Als je die niet afwijst, dan merk je ook dat je er anders naar gaat kijken.
Bij mij komt dit zo sterk naar boven omdat ik veel innerlijk werk doe. Er komen veel ‘’gekke’’ dingen naar boven drijven. Dingen die ik uit paniek, angst of frustratie zomaar gezegd, geschreven of gedaan had. Maar verandering kan er alleen komen als je dit deel volledig laat zijn en laat stralen. Zo ook nu mijn vision board die ik hier thuis heb liggen. Ik heb eindelijk de tijd gehad (en geld) om die mooie foto’s echt eens op mooi fotopapier uit te laten printen. Degene waar ik zo trots op ben en ik zo straal.
Ik zie daar helemaal geen verlaten vrouw in, dat is eerder een zelfverzekerde vrouw die licht uitstraalt en weet wie zij is. Iemand waarvan ik kan zeggen dat ik dit ben, zonder mijn titel te moeten verdedigen of bang was dat deze titel afgepakt kon worden. Als je eenmaal iemand bent, dan heb je toch geen angst dat je die persoon niet bent? Dat is inderdaad best wel gek maar verklaarbaar als je weet wat je hersenen doen met pijn als je kijkt naar bescherming.
Vanuit daar handelde ik ook vaak.
Ik was defect, ik ben nu niet perfect maar eerder volwassen. Volwassen zijn betekend voor mij dat ik geheeld heb wat ik moest helen zonder er een enorme veroordeling op te schuiven en te weten dat ik dit nu voortaan anders ben gaan doen. Het betekent 20 minuten bewuste meditatie en de vraag stellen: Wat leeft er nu in mij? Mijzelf zien en daardoor ook de ander (Charming). Zonder mijzelf of de ander in elkaar te verliezen. Met aanvullingen zonder leegtes te moeten opvullen die, vanaf het begin al, helemaal nooit nodig hoefde te zijn.