Artis 2.0
woensdag 26 maart 2025,
Soms is het leven net Artis. Als ik kijk naar de dieren en kijk naar het leven daar. Wat ik als dierverzorger daar heb mogen doen., voeren, schoonmaken, etc. Je ziet soms soort gelijk gedrag, bij de apen is dat misschien nog wel meer te zien. Vooral het uiterlijk is qua mens niet altijd ver verwijderd van de waarheid. Soms gaan apen vergelijken en kopiëren of verzorgen ze elkaar. Wat is daar de reden van? Denk je als mens. Waarom doen ze dat? Dat is niet altijd te verklaren. Maar wat ik wel weet, is dat elke aap uniek is in zijn soort. Dat zijn alle dieren overigens. Soms denk ik: het is nog steeds niet goed genoeg, ik word nog steeds niet gezien door mijzelf. Maar is dat echt zo?. De focus mag vooral op mijzelf liggen. Met liefde uiteraard. Is het voor mij genoeg als ik jaren geleden op de foto sta met een zeeleeuw? Is het genoeg om al die verhalen te maken? Is het genoeg om content te plaatsen. JA! Ik ben genoeg!. Toch lijk ik daar zelf wel eens aan te twijfelen. Want waarom is alles dan nog op slot? Is dat het wel? Dan ben ik toch weer extern bezig. Als je eenmaal gaat opletten wat je onderbewustzijn probeert te doen met je om je naar het oude verhaal te laten lijden. Het oude ‘’verkoopgesprek’’. Trap daar nooit in lieve mensen. Geeft dit mij angst? Geeft dit mij munitie om te schrijven? Misschien wel. Ik ben nu namelijk gewoon mijzelf. Ik hoef geen 100 andere foto’s van Artis te maken om te bewijzen dat ik een goede dierverzorgster ben of dat dat bij mij past als persoon. Maar teksten in veelvoud schrijf ik wel. Dat is ook gewoon creatief zijn, een uiting van mijzelf. Of een uiting van ongenoegen als ik dat voel. Toch krijg ik namelijk weer last van de vraag: doe ik het wel goed? Ga ik niet te ver? Soms heb ik echt geen idee en doe ik zomaar wat, dan wil ik het gewoon kwijt.
Ik ben zelf namelijk ooit is in mijn eentje naar Italië geweest. Daar heb ik het wel eens over gehad. Gewoon zelfstandig voor een week.
Ik heb super veel stappen gezet. In mijn carrière, privé en in mijn hobby’s. Maar toch lijkt het allemaal nog steeds niet genoeg. Ik moet altijd meer. Maar is dat echt zo? Of is dat iets wat ik terug mag geven aan mijn ouders? Zij hebben hun best gedaan zoals zij dachten dat het moest. Dus geef de patronen die mij nooit meer dienen maar terug. Je hoeft nooit te streven naar perfectie nog te streven naar meer of nog beter. Het is al goed zoals het is. Artis was mijn stageplek, mijn werk en waar mijn hart ligt. Dat neemt niemand mij meer af. Ik sluit af met: het is nu een kwestie van: blader maar eens door de verhalen, de foto’s en de avonturen die ik meegemaakt heb en ik zal zien dat ik goed genoeg ben. Elke dag een klein stapje erbij zal nu genoeg moeten zijn.