Zaterdag 29 maart 2025,
Er wordt tegen mij wel eens gezegd: Daniëlle, als ik nu een balans zou opmaken, dan krijg je ergens een piek en daarna stagneert het weer. Ik vind dat moeilijk om te horen. Liever streef ik naar een balans. Maar het heeft ook heel erg te maken met de marche waarin ik dingen gewend ben. Nu klinkt het allemaal wel heel heftig, dat is nou ook weer geen realiteit geweest maar het laat wel sporen na, ik had gehoopt dat het minder erg zou zijn maar helaas. Mijn brein vindt het soms nog niet zo makkelijk om de persoon te zijn die het wilt zijn, het trekt zich op een gegeven moment een soort van terug in enorme vermoeidheid. Ik wil dat veranderen in: ik voel mij energiek en de persoon die ik wil zijn. Ik let er nu beter op. Ik weet dat neurologische paden elastisch zijn, dus makkelijk te her-draden. Dat ben ik ook aan het doen. Het zou enorm fijn zijn als ik daarmee kan uitbreiden. Dat ik in mijn hoofd gewoon Daniëlle hoor ipv een andere naam want ik ben het hartstikke waard. Maar om die balans te behouden, betekent het ook dat het vechten in mijn hoofd echt moet stoppen en dat de rust terug mag komen. Dat zal heel fijn zijn. ik wil gewoon weer puzzels kunnen maken, kunnen lezen zonder dat mijn brein een hypervigilantie krijgt. Want dat gebeurt echt veelte vaak. Wat is dat? Het is een soort waakzaamheid op constante basis. ik let constant (lees te vaak) op mijn gedachtes. Ze mogen weer als wolkjes voorbijkomen en dat ik zelf bepaal waarmee ik mij identificeer in plaats van dat ik overal inspring. Ik wil gewoon mijn balans terug in mijn emoties en doen en laten. Ik kan dat alleen doen als mijn brein zich veilig voelt, aangezien het geen idee heeft wat ik doe, kan ik het heel makkelijk beïnvloedde. Ook al heb ik dingen gerevised en 100x doorvoelt, toch blijft het een zwaargewicht dragen. Ik kan dit op alle tijden zelf kiezen of ik het gewicht minder mag maken maar soms heb ik het idee dat ik die keuze niet heb. Maar dat heb ik wel. Misschien is dat mijn antwoord wel, dat ik dacht dat er geen keuze in was. Dan krijg ik een gelijkwaardige balans. Want al die emoties, ik kan toch niet boos op mijzelf zijn? ik vind het maar onzin maar misschien is dat wel mijn perspectief op het leven die zegt dat ik die emoties op die manier niet helemaal kan integreren. Want als je gelooft dat iedereen jou is, ja dan ga ik er geen label opplakken. That’s a true story en weer wat stof ;) om jullie te laten nadenken over jullie eigen leven. 1 rimpel effect is al genoeg :)