Een trotse verbinding met jezelf ontstaat vanuit een volledige zelf(liefdes)acceptatie 

Laten we het begin van 2026 eens goed beginnen met een mooie blog:

Bovenstaande titel is een hele zin vol, maar dit is de kern van dit alles:
volledig met jezelf in verbinding blijven, zoals ik ooit dat gedicht maakte — met jezelf bezig zijn vanuit liefde.
Nooit achteraf boos zijn dat je iets schreef, maar jezelf afvragen: Waarom deed ik dit eigenlijk?
Is dit nou echt het einde van de wereld? Staat de wereld nu in brand?
As far as I know: it isn’t.
Maar vooral: er oké mee zijn als ik dit voor mijzelf schrijf, zodat ik geen validatie nodig heb en mij nooit hoef te meten aan de mensen die dit lezen. Maar dit delen zodat mensen er echt iets aan hebben. 
Het is oké. Het mag er zijn. Maar het hoeft geen hoofdreden meer te zijn.
Het volledig accepteren van wie ik ben, hoe ik ben, en nooit meer honderd vragen hoeven stellen over wat er allemaal verbeterd moet worden, maar weten dat ik al gegroeid ben.
Ontwikkeling op verschillende gebieden vond bij mij, midden in alle chaos, op meerdere fronten tegelijk plaats. Daardoor raakte ik soms het overzicht kwijt.
Nooit meer hoeven schrijven vanuit een vlucht — of vanuit het idee dat ik snel moet zijn, anders raak ik het kwijt — want dat is de verbinding met mijzelf nooit.
De verbinding met jezelf komt altijd vóór de verbinding met anderen. En wanneer die er is, ontstaat er vanzelf ook verbinding met de ander.
De operant power is nooit iemand die iets schrijft en daarna denkt: Waarom heb ik dit eigenlijk geschreven? Is dit geen forceren?
Nee. Het gaat om oké zijn met wat ik schreef en vanuit daar verantwoordelijkheid nemen voor mijn gedrag en mijn patronen.
Patronen runnen — wanneer je ze nooit bewust maakt — tot wel 95% van de show. Dat is enorm. En dat is je systeem.
Het geeft daarom heel veel rust en ruimte als daar verschil, acceptatie en een pauze tussen zit. Zodat je een keuze hebt in welk patroon je stapt.

Maar weet je hoe moeilijk dat kan zijn?
Ik zag het: ik werd in het verleden vaker geraakt dan mij lief was, (door mijzelf overigens, haha, te hilarisch als je er over nadenkt ) en BAM — toch weer laten zien, toch weer bewijs willen leveren.

Terwijl nu geldt: ik mag mijn stem laten tellen, maar wel eerst de emotie laten zakken.
Door te overleggen met mijn coach of met ChatGPT — ja, lach maar — maar soms is dat gewoon wat nodig is.
De emotie laten zakken door in verbinding met mijzelf te blijven, het er te laten zijn en mezelf af te vragen wat er nodig is om die emotie te laten zakken. Zoals ik vaker heb geschreven over emotieregulatie, onder andere in mijn blog: Leren omgaan met emoties.
Een trotse verbinding met jezelf kan alleen ontstaan als je goed weet wat je nodig hebt.
Nog steeds vind ik het lastig om emoties volledig alleen bij mijzelf op te lossen. Ook al is het menselijk en helpend om dit met iemand te delen — uiteindelijk ben ik degene die de uitvoering moet blijven doen.

Je mag gezien worden, zolang je jezelf maar eerst ziet.
Je mag van iemand houden, zolang je eerst goed van jezelf houdt.
Maar uiteindelijk zijn we ook gewoon mensen. We moeten het nooit te streng of te ingewikkeld voor onszelf maken.
Het gaat erom wie we van oorsprong zijn: een mens. En mensen mogen fouten maken, mogen struikelen, mogen opstaan en weer verder lopen.
Zolang je van je hart geen moordkuil maakt en zolang je respect houdt voor jezelf — zodat je ook respect kunt hebben voor anderen en voor de wereld.