Nuances, nuances, nuances

Zaterdag 7 maart 2026,

}
Ik ben al een tijdje uit survival, maar toch vind ik het soms nog moeilijk om te zien hoe ik ja-ren en jaaaren heb gestruggled met behoeftig zijn, forceren en mijn systeem via een ander moeten reguleren.
Dat is echt ein-de-lijk veranderd. Sinds dit jaar zie ik pas echt verschil. Vanaf het begin van het dansseizoen krijg ik al complimenten dat mensen verandering in mij zien. Gisteren ook weer. Ze zeggen dat ik trots op mezelf mag zijn. En dat ben ik ook.
Maar soms komt nog die gedachte: waarom heb ik dat gezegd? Waarom heb ik dat gedaan? Dat is toch niet oké?
En toch zie ik nu ook iets anders. Dat ik daar met nuance naar mag kijken. Dat wat ik liet zien nooit alleen die momenten waren, maar juist ook hoeveel ik gaf, hoeveel ik voelde en hoeveel ik om iemand kon geven.
Ik begin eindelijk te voelen dat ik er toe doe. Dat ik een prijs ben, zonder dat ik dat alleen opschrijf of probeer te manifesteren. Het zit er nu echt.
Mijn systeem reguleren via een ander was iets wat ik vaak deed. Omdat het onveilig voelde. Omdat ik dacht dat ik mijn eigen gedachten niet aan kon, of dat ik te veel zou zijn. Maar ik zie nu dat ik het wél aan kan.
Het stoer doen was vaak bescherming. Omdat het pijn deed en ik niet wist hoe ik daar anders mee om moest gaan dan mijn schouders ophalen en zeggen: “tja, hoort erbij.” Maar nee… dat hoort er niet bij.
Ik zie nu dat ik het waard ben om op een gezonde manier behandeld te worden. Dat excuses niet afgedwongen hoeven te worden.
En dat ik, ondanks alles, altijd ben blijven investeren in mezelf. In groei, in bewustzijn, in verandering. Daar mag ik trots op zijn.
En misschien wel het belangrijkste: ik kan mezelf dragen

Wat ik zelf ook merk is dat ik oude versies in leven hield door ertegenin te gaan of te vechten. Of als ik geen excuses krijg het dan maar zelf in te vullen, vooral in de 3D. En subtiel met een nuance weet ik dat dit voor mijzelf ontzettend moeilijk soms is om het te manifesteren hoe het behoort. De verschuivingen of veranderingen die ik voel komen vaak ook door het bewustzijn van de versie die ik al ben en dan matcht de oude versie van mij niet meer met de nieuwe en zorgt dat voor wrijving. 

Ik weet zelf namelijk ook, uit eigen ervaring dat het echt een gebed zonder end kan worden als ik maar blijf doorgaan in oude versies. Vooral het fiksen van oude versies is mij heel duidelijk geworden. Verandering van de 4D, behoort eigenlijk nooit in de 3D uitgevoerd te worden, dat weet ik allang. Daarvoor moest vertrouwen toch weer wat meer groeien en doordat dat ook eindelijk weer in bloei is gezet, geef ik het nieuwe de kans om te blijven groeien. Dat is zoals het behoort met genoeg nuance.