Eerlijkheid kent geen tijd. 

Ik ben vaak eerlijk, heel soms niet maar dat is bij mij een beetje een grijs gebied.
Soms was ik hypocriet maar wie is dat niet? We willen denk ik allemaal wel eens onze zin doordrijven maar dat gaat nooit als je het probeert want alles is al geïntegreerd.
Ik ben vaak eerlijk, ik ben een mens vol met emoties maar vaak ook wel een beetje met commoties.

Ik wilde altijd heel erg: kies mij, kies mij, kies mij. Want dan hoor ik erbij. Bijna in alles had ik dat maar dan was ik het die mij eigen altijd vergat. Het moet altijd groots zijn, het moet altijd overal staan want anders is het niet echt en kan ik niet van mijzelf op aan.
Maar dat is geen waarheid meer, de kleine dingen van het leven zijn altijd veel belangrijker. Dat is wat ik de mensen vooral wil meegeven.
Wees eerlijk tegen elkaar, vertel gewoon eerlijk hoe het zit en anders word ik wel even die vrouw met wat pit.

Maar dat is dreigen en dreigen is voor mij een slechte zaak, maar ik accepteerde dat wel vaak.
Dreigen is geen communicatie, dreigen is nooit eerlijk, wees gelijkwaardig dat vind ik pas heerlijk.
Ineens was ik die vrouw met vuur in haar ogen, de woede in haar woorden: je bent van mij. Maar ik heb mededogen.
Ik weet waar dat vandaan komt, ik heb het geheeld en vooral heel veel gedeeld.
Soms vraag ik mij nog steeds af: waarom schreef ik zo anders dan nu? Maar daar was nog een residu.
Ik ben eerlijk, je hoort het aan mijn stem en ziet het in mijn ogen en voor mijn verleden heb ik compassie en mededogen.

I