Het woedende hartjes monster vs de gereguleerde vrouw nu (een aanvulling op het gedicht zwart met paars) 

Wat heeft dit mij te vertellen?
Dat er momenten waren waarop er niets gedaan werd met wat ik wilde, en dat ik toen begon te pleasen, dingen naar mijn hand probeerde te zetten.
Als ik eerlijk ben, zie ik dat dat voortkwam uit onmacht.
Nooit omdat ik zo ben, maar omdat ik toen nog niet beter wist hoe ik met die gevoelens om moest gaan.
Als ik goed in mijn hart kijk, weet ik dat ik niets hoef te doen om iets te bewijzen of te laten zien.
Die rust zit er eigenlijk al.
En toch… soms kunnen emoties sterk zijn.
Dat is menselijk. Iedereen ervaart dat wel eens.
De drang om iets duidelijk te maken, om gehoord te worden, om iets te schrijven — terwijl ik in het verleden al zoveel heb gezegd — komt voort uit een gevoel van onmacht.
Alsof de autoriteit buiten mij ligt.
Maar die ligt bij mij.
En daar ga ik bewust en respectvol mee om.
Ik kies ervoor om niemand te kleineren of te manipuleren om mijzelf beter te voelen.
Dat past nooit bij wie ik nu ben.

Als ik terugkijk, zie ik dat er momenten waren waarop emoties hoog opliepen.
En dat is oké om te erkennen.

Het woedende hartjesmonster had een functie.
Boosheid die te groot werd, wil eigenlijk iets laten zien.
Dus in plaats van het weg te duwen, mag ik luisteren.
Wat helpt mij daarin?
– luisteren naar mijn lichaam
– communiceren op een gelijkwaardig niveau
– eerlijk zijn over wat ik nodig heb
Ik hoef mij nooit te laten leiden door angst.
Ik mag kiezen voor rust en helderheid.

Ik merk dat ik steeds beter gereguleerd ben.
Ik zie de stappen die ik zet.
Meer leiderschap, meer verantwoordelijkheid, meer zachtheid naar mijzelf.
En daar mag ik trots op zijn.

Het woedende hartjesmonster probeerde mij eigenlijk te beschermen tegen een gevoel van gemis.
Een versie van mij die dacht dat ze het niet had, of niet kon krijgen wat ze wilde.
En juist dat aankijken vraagt moed.
Ik zie nu dat ik anders met situaties omga.
Meer vanuit volwassenheid, vanuit rust, vanuit vertrouwen.
Wat ooit overweldigend voelde, begrijp ik nu beter.
En dat betekent nooit dat er iets mis was met mij.
Het betekent dat ik aan het leren was.
Ik heb het misschien laten groeien tot iets groots, maar ik heb ook geleerd hoe ik het weer kan terugbrengen.
En dat geeft vertrouwen.
Want diep van binnen weet ik heel goed wie ik ben:
iemand met een goed hart, met liefde, en met de intentie om op een gezonde manier in verbinding te zijn — met mijzelf en met anderen.

Ik vind het ergens heel erg dat ik mij zo voelde, zo woedend om wat ik niet kreeg. Maar als ik in mijn hart kijk weet ik ook dat ik toen mij ook niet zo gedroeg als nu: volwassen, geïntegreerd, leiderschap nemen, verantwoordelijkheid nemen, er voor mijzelf zijn en vooral vanuit angst reageerde van dingen die ik zelf creëerde nota bene.

Rawan heeft mij uitgelegd dat een overlevingsmechanisme een eerste instinct is dan weten hoe de law of assumption werkt of wat je aandacht geeft groeit. Ik heb het zo ver laten komen dat ik er een hele tuin van kon over laten woekeren.
Maar no more! I SAID NO SIR! Haha.