Donderdag 27 maart 2025,
Misschien hebben jullie het wel ergens gelezen of gezien op tv. Ja, Juvat doet mee aan bovenstaande serie. Het is ergens heel gek om hem zo op tv te zien. Zovaak zie ik hem niet. Hij is wel de baas van de dansschool, dat klopt maar geeft zelf geen les. Hij komt zo nu en dan even buurten. Hem persoonlijk spreken doe ik ook niet echt.
Maar…. Toch kijk ik het. Ook omdat Shaolin Heroes als thema gebruikt wordt voor de eindshow vlak voor de zomervakantie. We zijn er nu eigenlijk al mee bezig.
Het inspireert mij wel om dit te kijken en het raakt mij wel. Want ergens is het ook een strijd met je innerlijke wereld. Van angst naar liefde. De krijger in je, probeer die maar eens op zo’n niveau te krijgen dat je alles aankunt. Het heeft ook een spiritueel aspect vind ik. Ze mediteren ook maar wat mij vooral heel erg opvalt is de rust die het met zich meebrengt. De paden naar andere wegen of om het anders te bekijken.
Maar wat als je angst omarmt als een goede vriend? In plaats van dat je ertegen vecht, je met mededogen, medeleven en compassie plus nog een dosis respect in jezelf integreert? In plaats van dat echt letterlijk alles liefde bij mij moet zijn, je toch even een soort stilstaat van wacht even, angst! Kom er maar bij, jij bent uitgenodigd en mag er zijn maar ik heb wel een vrije keuze met wat ik met je wil doen. Hiermee is mijn strijd tegen een liedje misschien ook wel volledig omgetoverd tot iets moois. Zijn we slachtoffers of geen slachtoffers van onze verhalen? De ene zegt dit, de ander zegt dat. Volg je gevoel erin. Als je in de slachtofferrol blijft zitten, dan kan het zo zijn dat je helemaal mee zwelgt in je verhaal en als je dat niet doet dan heb je ook weer een kant dat het er niet mag zijn ofzo. Is er überhaupt een antwoord dat goed is hierin? Ik heb nu eerlijk gezegd even geen idee. Het mag er beide zijn denk ik al kan je natuurlijk wel kiezen in welke maten je meegaat met je verhaal. Laat je je erdoor lijden of leiden? Misschien is dat een mooier perspectief.
Er zullen namelijk ook veel angstige dingen in je leven komen. Angstig om verlies te dragen, angstig om altijd te falen. Maar ga ik er doorheen, dan zie je eigenlijk dat je alweer iets overwonnen hebt. Ergens doorheen gaan of net iets verder dan de stappen die je normaal gesproken zet, dat zet aan tot echte groei. Dan ben je een echte #hero. Moet ik altijd blijven twijfelen aan een foto? Aan een herinnering? Aan een negatief event in mijn leven? Nee. Want die dingen zetten aan tot groei. Dat is waar je van leert en van groeit.
Heb ik angst voor de titel? Heb ik angst dat ik denk: oh, shit mensen hebben het gerevised? Nee, want angst is gewoon maar een gevoel. Het kan aanzetten tot actie of hartkloppingen maar angst is ook maar bescherming. Angst is iets natuurlijks. Het mag er zijn maar het hoeft geen hoofdrol in mijn leven te spelen. Als je eenmaal weet hoe de stem van angst klinkt omarm het dan als je beste vriend en zeg: eey, luister het is lief bedoelt dat je mij wilt beschermen, dankjewel voor je functie maar ik neem het vanaf hier weer even over. Ik kan kiezen om jou keuze te maken maar ik kan ook voor een andere kant kiezen. Je mag er zijn, dat zeker maar kom dan bij de stem van liefde. Laten we er samen dan een feestje van maken. Ik kan in het leven nooit voorkomen dat ik pijn gedaan word maar ik kan wel met de beste bedoelingen reageren op angst want ik weet nu dat gedrag altijd een positieve intentie heeft of dit nou negatief of positief is. Dus: ik hou van je, je mag er zijn maar vier gewoon het leven met ons mee lieve angst. En dat??? Dat is de essentie van dit hele verhaal. Ook hier hebben jullie een keuze. Lezen is altijd op eigen kracht een keuze maken….