Veiligheid van binnen: Een stuk over de imperfectie van overleving:

Ik vind dit wel spannend om te delen maar ik doe het gewoon.

Mijn veiligheid was jarenlang gekoppeld aan één extern anker: mijn beer. Ik nam hem jarenlang overal mee naartoe en zelfs in extreme gevallen ook naar mijn werk. Soms verstopte ik hem voor bezoek.

Ik heb 29 jaar lang geduimd. Daardoor is helaas mijn kaak scheef komen te staan en heb ik nu een kruisgebit. Ik ben al bezig met manieren om dit weer te herstellen. Maar zo zie je dus: ik ben niet perfect.

De imperfectie van overleving zie ik terug in mijn scheefstaande kaak en soms ook in een wat minder mooie huid. Hogere suikers zorgen bij mij voor meer ontstekingen in mijn lichaam.

Dit is voor mij een best wel open en eerlijke blog, want ik schrijf hier eigenlijk nooit over. Maar het hoort wel bij de persoon die ik nu ben. Nooit omdat ik daarmee terugga, nooit om iets te bewijzen, maar om te erkennen dat ik een mens ben die jarenlang in overleving heeft gezeten.

Hiermee hoop ik ook anderen te inspireren om dat deel van zichzelf te laten zien. Om nooit bang te hoeven zijn voor veroordeling van je verleden, maar het juist te omarmen. Het deel te laten evolueren naar een volgend level.

Duimen was voor mij een gevoel van veiligheid dat ik in mijzelf miste. Een deel van mij bleef op slot, totdat ik eindelijk mijn eigen sleutel weer vond: regressietherapie bleek die sleutel te zijn. Daarna heb ik het echt nooit meer gedaan en ben ik weer begonnen met een nachtbeugel.

Het is nog steeds niet zoals ik het zou willen, maar het is dan ook een work in progress. Mijn zinnen zijn gezet op de Invisaligners van ClearCorrect, zodat ik geen operatie hoef te ondergaan. Ik heb geen zin om opnieuw iets aan mijn gebit te laten verbouwen. Mijn verstandskiezen zijn er bijna allemaal uit, en ik kan je vertellen: die pijn is echt de ergste die er is. Het zou heel fijn zijn als dat niet nog eens hoeft.

Nu ik met allerlei hobby’s en tools zie hoe veilig het ook kan zijn, merk ik echt verschil. Het is letterlijk een verschil van dag en nacht. Ik ben heel dankbaar en vooral trots op mezelf dat ik dit stuk zo goed heb geïntegreerd, dat ik nu kan zeggen wanneer het af en toe nog een heel klein beetje opkomt:
dit was mijn oude patroon, but I ain’t that woman anymore.

Foto: hoe mijn beer er nu naar jarenlang gebruik uitziet