Het innerlijke kind & de volwassen vrouw: een mooi gedicht over eerlijkheid naar mijn binnenste

Het innerlijke kind is soms nog bang dat het verkeerd begrepen wordt. Het wil dan toch nog checken, is het te lang of te kort?

Is het niet teveel emotie? Creëert dit geen commotie? Mag ik wel schrijven over boosheid in mij? Is het wel groen en vrij? Wat zullen andere hiervan vinden? Maar de volwassen vrouw die nu al zoveel weet en al zoveel voor haarzelf doet, behoud altijd goede moed.

Ik vind het soms ook eng om zo eerlijk te zijn maar ik wilde wel eerlijk zijn over mijn pijn. Dat mag er namelijk ook gewoon zijn. De volwassen vrouw zegt: ik kan mij en wil mij nooit meer afreageren want dat vind ik kinderachtig maar heb ik ook moeten leren.

Kinderachtig, wat is dat eigenlijk? Het was eigenlijk veel meer survival om toch nog een pijn in te dekken die nooit meer zo groot kon worden. Zodat mensen mij nooit meer konden raken, mijn stem konden stoppen of in mijn pijn verder porde.

Het innerlijke kind heeft best wel wat jaloezie, boosheid gevoeld en daarop gereageerd en toen ook weer andere dingen gecreëerd. Maar de volwassen vrouw die hier nu zit, kijkt nu naar mijn leven en zegt: dat voelde meer als onrecht. Ik voel nu helemaal geen gemis meer, toch check ik wel eens bij mijzelf of dit echt is, keer op keer. Maar het voelt echt en het voelt altijd heel oprecht.

Het innerlijke kind vraagt wel eens: ga ik nu niet te ver, ben ik mijzelf niet kwijt? Maar ik weet nu heel goed wat het nodig heeft en dat is een feit.

Er zal altijd nog een innerlijk kind zijn maar dat is ook goed want dat behoud plezier en veel liefdesmoed. Ze wandelt hand in hand met de volwassen Daniëlle, daar achter de school of in het zand. Bij de rand kan zij zeggen: daar was misschien strijd. Ik voelde mij daar alleen maar dat is veranderd want ik ben mijzelf nooit meer kwijt. Ik hoor er gewoon bij, net als alle avonturen op een rij. Ik heb alle tools in handen die ik kan inzetten en daarmee  mijzelf veel meer liefde in mijn leven kan geven.