Het geloof in mijn groene diamantje

Woensdag 22 april 2026,

Vanochtend brak tijdens mijn werk mijn ketting, met het groene diamantje van mijn oma eraan. Toen ik hem probeerde te zoeken maar niet vond, schrok ik van hoe ontdaan ik was. Het was niet zomaar een steentje aan een ketting. Het had emotionele waarde gekregen. Voor mij stond het voor kracht, geloof en liefde.

Toen ik het niet vond, schoot mijn brein meteen naar alles wat ooit voelde als verlies, onmacht en wanhoop. Alsof ik niet alleen een steentje kwijt was, maar opnieuw iets veel groters verloor. Misschien kwam dat ook doordat het al vaker gebeurd was dat het kettinkje kapotging en het steentje losliet.

Mijn collega’s waren ontzettend lief en boden meteen hulp aan. Ik mocht naar huis, een halve dag werken of met ondersteuning verdergaan. Ik koos ervoor om een halve dag te werken en daarna naar het strand te gaan, omdat ik voelde dat ik dat nodig had.
En terwijl ik daar liep, voelde ik ook iets anders: dit was niet de eerste keer dat ik het diamantje kwijtraakte, en eerder vond ik het ook altijd weer terug. Daardoor was er ergens onder alle schrik toch een rustig weten dat het goed zou komen.

Later werd het groene diamantje inderdaad teruggevonden in het zand. Tussen zoveel zand, zo’n klein steentje, en toch kwam het weer terug.
Wat mij raakte was niet alleen dat het gevonden werd, maar vooral dat ik merkte hoeveel vertrouwen er onder de paniek zat. Mijn hoofd maakte allerlei scenario’s over hoe het teruggevonden moest worden, maar uiteindelijk kwam het gewoon weer terecht.

Misschien is dat wel wat geloof is: niet forceren, niet smeken, niet alles proberen te controleren, maar ergens diep vanbinnen blijven voelen dat het goed komt.
En misschien is dat vertrouwen wel veel krachtiger dan alle angst die eerst naar boven kwam. Maar dat vertrouwen is soms, zeker toen ik het vertrouwen in de law verloor, heel moeilijk om het terug te vinden. En toch… alles wat je om je heen ziet, is vanuit overtuigingen, zaadje vanuit gedachtes gemanifesteerd. Dat is iets wat ik zeker weet. Alles komt altijd weer op zijn pootjes terecht he, aldus Charming. Dit is precies waar het om gaat en ik wilde delen: Geloven in jezelf is nooit: seeing is believing het is eerst believing en dan seeing.