De verlatingsangst te boven zijn & Lil Miss Independent 

Lang heb ik gestruggeld met verdriet en gemis. Het kindje dat weggehaald is. Verlaten zijn, alles doen om weg te gaan bij die pijn.

 Ik heb lang gezocht naar mijn eigen huis, naar mijn eigen thuis. Naar een plek waar veiligheid gewoon en normaal is. Waar ik niets mis.  Waar ik veiligheid en vertrouwen weer zag bloeien en ik nu zo, als volwassen vrouw ben gaan opgroeien.

Ik heb veel gedeald met afhankelijk zijn, niet bij mij weggaan zonder jou is het niet fijn. Ik wilde dat iemand dat ook was bij mij. Maar dat is eigenlijk wel een beetje ongezond en heel erg eerlijk want dat creëert ook weer een afhankelijkheidswond.

Toen dacht ik: ik doe mijn zaken wel alleen want wie is Daniëlle nou eigenlijk? Maar dat is ook wel weer extreem. Ik weet heel goed wie ik ben, ik kan onafhankelijk van mijn leven genieten. Zonder dat ik nu nog een keer in paniek zal schieten. 

Ik heb een connectie gemaakt met mijzelf, ik ben van binnen heel. Er zal nog altijd een kleine overtuiging van mij zitten: misschien ben ik veel. Maar niemand is ook volledig geheeld, ik denk niet dat dit kan ook al heb ik dit in het verleden wel eens gedeeld.

Toch streef ik naar het samenleven: allebei zijn we een puzzel, die puzzel is al heel. Zonder dat ik moet vragen: mag ik een stukje van jouw deel? Zo voelde dat wel altijd voor mij. Ik moet jouw stukje er ook bij hebben om heel te zijn. Maar mijn puzzel is nu ook heel en fijn. Toch deel ik graag een leven met Charming en wil ik heel graag die warme omarming.
Want lil miss independent is wie ik zeker wel kan zijn. Maar toch is een leven samen altijd fijn.