Van een vechterssoldaat naar De Amayzine Woman
Lieve Ik,
Oh boy wat was ik een vechter. Deze vechter sloeg nog harder terug dan de kracht van een leeuw, een olifant, een tijger of een haai bij elkaar. Deze kracht was zo groot dat niemand er ooit overheen zou komen, niemand zou mij ooit kunnen verslaan. En deed je dat wel of probeerde je dat? Dan heb je echt dikke vette pech want dan krijg je dat zelf voor je kiezen. Niemand anders dan ik zou dat ooit hebben gekund. Geef maar op, het heeft absoluut geen zin om tegen mij in te gaan want ik krijg mijn zin wel. Linksom of rechtsom het komt er. Maar dit is wel vanuit angst en angst en de vechter hadden een functie namelijk: Als niemand voor mij zou vechten, dan doe ik het zelf wel. Als niemand de ballen toont die ik naar de wereld kan tonen om eerlijk te zijn, dan doe ik het zelf wel. Als niemand liefde naar mij toont, dan doe ik het zelf wel, lekker puh zegt mijn innerlijke kind dan. Maar dat vechten is hartstikke zwaar. Zo’n lat neerleggen dat andere ook niet bij mij zouden kunnen komen. Omdat ze toch wel weten dat ik er iets op te zeggen heb, iets revise als het mij niet zint of (ikzelf ook wel) denk dat ik zo kwaad word dat ik in woede zou kunnen schieten is ook niet de bedoeling. Ik zeg altijd: kom uit liefde, maak een keuze uit liefde maar de vechter is dat helemaal niet. Die is uit op gelijk krijgen, uit op winnen maar de vechter in mij dacht dat het met deze methode het gevoel van niet gekozen opzij zou zetten, niet willen voelen wat er onder een pijn zit van on-terecht-heid, van onrecht of van (soms) onjuist handelen. Ik heb namelijk wel bestaansrecht om ergens iets van te vinden en iets op te zeggen. Wel met goede communicatie en respect.
De vechter of de verzetter geloofde dat wanneer het zou stoppen met vechten, ik geen gezicht meer had, geen bestaansrecht, niet goed genoeg zou zijn, het vergeten zou worden. Het was jarenlang een manier om mijzelf te beschermen. Dus werd ik een icoon om dat nooit te worden. Maar werd het vechten ook steeds meer wanneer ik iets zag in de 3D, het stopte echt nooit. Ik denk dat het allerbelangrijkste ook wel was om begrepen te worden. Het hielp mij op de been toen ik bang was, verdrietig was of mij alleen voelde. Niemand zou mij ooit nog kunnen verslaan want wanneer ik niet verslagen kan worden, geven ze vanzelf op, geven ze vanzelf wel toe.
Maar echt liefde wordt nooit geboren door een vechter te zijn of door iemand te zijn die ik helemaal niet ben. Echte liefde word pas geboren door jezelf lief te hebben. Dus werkte ik daaraan. Achter de schermen en voor de schermen. Ik zorgde voor een lach op mijn gezicht ook als ik verdrietig was, ook als ik mij wel verslagen voelde. Dus dankjewel vechter voor het vechten tegen onrecht of tegen onterecht zijn. Het heeft zijn functie voldaan maar ik zou er niet meer naar willen luisteren.
Een vrouw die haar eigen waarde kent, hoeft nooit meer te vechten om gezien en gekozen te worden. Ze weet dat haar waarde nooit afhankelijk is van winnen.
Zij zou of ik zou nu:
Weten dat ik genoeg waard ben
Omgaan met tegenslagen
Omgaan met emoties
Omgaan met feedback
Omgaan met het leven in het algemeen
Weten dat ik een leuk leven heb
Weten dat ik een goede schrijven ben
Weten dat ik goed kan dansen
Weten dat ik goede vriendinnen heb en daar altijd terecht kunnen
Weten dat het leven zo ontzettend leuk is dat ik er altijd van geniet
Dat weet ik ook wel, vanuit mijn hart weet ik dat ik dit hele lijstje bezit. Maar soms durf ik geen 100% meer te geven doordat de vechter daar om de hoek kwam kijken en haar zwaard alvast gereed had. Zoals Wonder Woman met haar schild, Supergirl met haar superkrachten en Snow White met haar schoonheid en liefde voor dieren.
Maar ik vertrouw erop dat ik Daniëlle mag zijn. De Amayzine Woman Daniëlle die met haar foto shoot, kon en kan zien wat ze vanbinnen echt is: een volwassen vrouw. Maar ook gewoon een vrouw die op zichzelf al veel liefde te geven heeft voor zichzelf en voor de wereld. Verbinding maakt met haar volwassen zwaan en daardoor in verbinding met haarzelf en met andere blijft. Deze versie, de liefdes versie van Daniëlle kan met trots zeggen dat ik, altijd een keuze uit liefde wil en kan maken. Het zou misschien niet altijd perfect zijn maar ik wens voor mijzelf geen vechter of verzetter meer te worden die met woorden en daden laat zien hoe sterk zij wel niet is. In liefde zit namelijk nog wel veel meer kracht dan in angst en dat is pas de ware kern. De vechter hoeft haar zwaard nooit meer vast te houden. Nooit omdat zij zwak geworden is maar omdat de volwassen Daniëlle inmiddels heeft geleerd dat liefde, grenzen en rust veel meer kracht dragen dan dat strijd ooit heeft gedaan. Daar kies ik voor.